Οδηγός Εξομολογητικής

Τό παρόν βιβλίο εἶναι ἕνα ἐγχειρίδιο βοηθείας κυρίως τῶν Πνευματικῶν, ἀλλά καί κάθε ἀγωνιζόμενου Χριστιανοῦ πού ἔχει σάν στόχο τήν ἱεραποστολή.

Οἱ καλοί Πνευματικοί συνήθως τυραννοῦνται ἀπό δύο ἀντίθετες σκέψεις: Μήπως εἶμαι ἐλαστικός ὑπέρ τό δέον; Ἤ μήπως εἶμαι αὐστηρός καί ἀποκρουστικός; Ἡ ἀνάγνωσι, ὅμως, περιστατικῶν ὁμοίων μέ τά δικά τους, ἐκ μέρους ἁγιασμένων Κληρικῶν, τούς ἐπαναφέρει στή μέση καί βασιλική ὁδό. Τέτοια ἀκριβῶς περιστατικά, ἀλλά καί ἀπόψεις τους, περιλαμβάνει τό παρόν πόνημα: «Ἐφόσον καί αὐτοί συμπεριφέρθηκαν παρόμοια, ἄς ἔχω ἥσυχη τή συνείδησί μου».

Εὐχόμασθε ἡ καλή ἐξομολόγησι νά ἁπλωθῆ ἀπ᾽ ἄκρου σ᾽ ἄκρο τῆς εὐλογημένης πατρίδος μας. Ἀμήν.

Ἀναφέρει ὁ π. Παΐσιος: «Γέροντα, μερικοί χαρακτῆρες πού εἶναι δύσκολοι, στριμμένοι, πῶς θά βοηθηθοῦν;

—Ἐγώ σάν μαραγκός δούλευα καί στριμμένα ξύλα.

Continue reading “Οδηγός Εξομολογητικής”

Πιστεύω στο Θεό

«Ἀπορία: Δέν μπόρεσα νά ἐννοήσω γιατί, ἄν ὑπῆρχε συλλογισμός πού λογικά νά ἀποκλείη τή μή ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ, θά ἔπαυε ὁ ἄνθρωπος νά εἶναι ἄνθρωπος.

Ἀπάντησι: Ἐάν ὁ ἄνθρωπος ἔβλεπε τό Θεό, τότε θά ἦταν μηχανή κι ὄχι ἄνθρωπος. Διότι συστατικό στοιχεῖο τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἐλευθερία. Τό Ρωμαϊκό Δίκαιο ἔλεγε ὅτι ὁ δοῦλος, ἐπειδή δέν εἶναι ἐλεύθερος, εἶναι res, εἶναι πρᾶγμα, δέν εἶναι ἄνθρωπος. Καί διασφάλισι τῆς ἐλευθερίας εἶναι ἡ πίστι. Ἕνας ἄνθρωπος πού ψηλαφεῖ, αὐτός πιά δέν πιστεύει. Εἶναι ἕνα εἶδος καταναγκασμοῦ. Γι᾽ αὐτό, πρωτόγονες φυλές ἤ πρωτόγονοι ἄνθρωποι πού ὑποθετικά ὅλο βλέπουν θαύματα, κλπ., δέν ἐνεργοῦν πλέον μέ τρόπο ἡρωϊκό, ἐπειδή δέν εἶναι ἐλεύθεροι. Γι᾽ αὐτούς ἡ ὕπαρξι τοῦ θαύματος κλπ., τοῦ ὑπερφυσικοῦ, εἶναι τόσο ψηλαφητή,

Continue reading “Πιστεύω στο Θεό”